Omdat het niet altijd veel moet zijn…

…mag het ook soms eens wat minder zijn.

Maar dat is dan ook enkel en alleen omdat de tijd tegenwoordig spreekwoordelijk vliegt. En ik fladder erachter.

Hoofd boven water

Een beetje verdrinkend in de miserie die liefde heet en andere zaken sta ik plotsklaps weer met beide voetjes op de grond. Mijn nieuwe kot raakt stilaan georganiseerd, mijn studieprogramma gekozen en ik krijg stilaan mijn focus terug. Het werd wel eens tijd. Het besef dat het niet mijn beste dagen zijn geeft me altijd een traag gevoel. Alsof ik niets meer kan, of erger, niets meer wil doen. Een dag lijkt dan zo veel langer maar toch te kort om bepaalde zaken gedaan te krijgen. Inspiratie lijkt even zo ver weg. Nu is hij “ver” weg, en misschien maar best. Maar toch ook weer een beetje jammer.

Jump!

Daar staat ge dan. Een beetje onwennig, een beetje angstig. Met het gevoel dat er grootse dingen gaan gebeuren in dat kleine leventje van u. Nieuwe horizonten.

‘t Is algemeen geweten dat een mens soms wel eens nieuwe uitdagingen nodig heeft. Soms komen die zomaar uit de lucht gevallen, en soms kijkt ge der al jaren naar uit. In dat tweede geval is het heel irrëeel om dan opeens dààr te staan, waar al jaren naar uitgekeken wordt. Ge voelt u plots heel onzeker, gaat dat wel lukken? Ge voelt u onwennig, want het is nu wel de moment om het te doen, en het waar te maken.

Ik weet niet of dat dan ook algemeen geweten is, maar bij mij duiden zo’n dingen ook meestal een nieuwe periode in mijn leven aan. Zo vallen de laatste 3 jaren in mijn hoofd onder categoriën, die dan meestal genoemd zijn naar het desbetreffende project. En dus sta ik daar nu, op mijn eigen persoonlijk scharnierpunt, en het is de eerste keer dat ik het zo duidelijk weet, dat het een scharnierpunt is.

Dus nu kan ik alleen nog springen, in het onbekende. Ogen wijd open, verstand op nul, en…