Waarom mannen liegen en vrouwen altijd schoenen kopen

Het voorbije, laat ons zeggen, half jaar, was het weer zo ver. Relaties werden beëindigd, flirts sprongen af, verliefdheden werden een halt toegeroepen. De wereld bleef gewoon draaien maar die van mijn vriendenkring werd eens duchtig door elkaar geschud. De Dingen Des Levens. Een te relativeren minidrama waar iedereen wel van weet dat het weer in orde komt. Of het nu in de nabije of verre toekomst is. Wij vrouwen hebben dan zo onze ritueeltjes. Vriendinnen luisteren, ik luister, vriendinnen praten, ik praat, we eten ijs, chocola en chips. We gaan dansen tot de ochtend komt en hopen bij tijd om een maand of twee verder te slapen, tot er weer een mooiere dag is om te ontwaken. We komen er weer helemaal “sterker” uit en gaan verder met ons leven en wanneer we dan die *****zak nog eens tegenkomen op een zat feestje gaan we vriendelijk goeiedag zeggen (we moeten tonen dat hij ons niet heeft kunnen kraken), om daarna in het warme gezelschap van een vrouwelijk iemand, of een homo, in huilen uit te barsten. Mja, meisjes.

Het andere geslacht lijkt in deze scenario’s niet thuis te horen. Zij passen de logica van de “man” toe, en met “man” bedoel ik overjaarse puber. Jammer genoeg is de ”man” niet zo makkelijk te spotten. Hij draagt geen insignes, heeft geen specifieke uiterlijke kenmerken. Zijn innerlijke kenmerken komen overigens maar al te vaak naar boven wanneer de zaak reeds hopeloos verloren is. We spreken hier vaak over maanden of jaren. Wat “mannen” niet snappen, is dat vrouwen best wel fan zijn van eerlijkheid. Dit is het punt waar het vaak scheef loopt.

In deze verlichte, moderne tijden is het helemaal niet meer NODIG om ons iets wijs te maken om te “krijgen wat je wilt”. In de juiste setting, onder de juiste omstandigheden, hoeft hij helemaal niet de prins op het witte paard uit te hangen.
Lopen “mannen” dan nog een tiental decennia achter? Of zijn ze gewoon en masse mythomaan?

Neen, neen, “mannen” zijn bang om ons te kwetsen… ha! Ik denk dat laf het woord is dat we zoeken. Ze zijn laf tegenover ons, maar eigenlijk vooral tegenover zichzelf. 
Bedriegen, liegen, weglopen, proberen niet meer om te kijken, als hun geweten het toelaat.
De “man” steekt de schuld op een ander. Op haar. Daar is hij niet bang voor. Zij is meestal nog de eerste die het gelooft.
Als ze geen controlerende bitch was, was ze wel te laks, meestal was ze allebei. Wat het beste past.
Dat is het dan ook weer: deze “mannen” zijn vaak slechte leugenaars en vallen vroeg of laat toch door de mand. Hard. Face down, recht op hun bakkes.

Misschien, als ze lang genoeg blijven liggen, worden ze ooit een echte man.
Een echte man heeft door dat je anderen niet aandoet wat je zelf niet wil meemaken.
‘t Is pas dan dat ze mogen komen kloppen. Daarvoor blijft mijn deur gesloten.

Kloterij

‘t Besluipt me, bekruipt me, bespringt me
trekt me zachtjes de afgrond in
smachtend naar adem
een plek waar ik geen steun meer vind.

‘k zie het, hoor het
en voel het komen,
in mijn hersengeweld,
in dag- en nachtdromen.

Onmacht is geheel de mijne,
hersenen compleet verlamd,
voel ik dat ik zal verdwijnen,
wanneer mijn vuur is opgebrand.

Van links naar rechts, 
ik zwalp, ik spring,
met open ogen
de duisternis in.

Uit de oude doos.

Soms moet je oude schrijfsels opduikelen.
Omdat ze nostalgie uitstralen. Omdat ze waar zijn. Omdat ze bij de gelegenheid passen.

Gewoon
even hopen
even dromen
wordt al gauw
een dag verloren
verder van mijn dromen
dan ik tevoren was.

Blokkerdeblokkerdeblok

Vorige weken geheel de voorbeeldige student uitgehangen. Tien uur per dag gewerkt. Concentratie top! Geen problemen, geen afleiding. De wereld bestond uit mij, mijn boeken en een portie überloze examenhumor in mijn pauzes.
Plots is het weer gedaan. Mijn hersenen lijken stilgevallen. Dat eerste examen komt dichterbij. Kon ik maar een extra harde schijf op mijn hoofd aansluiten. De mijne zit vol.

Nieuwjaarke zoete

Goedemorgen, het is wel degelijk 2008.
Ik kan voor een keer zonder schroom beweren dat de inluiding van het nieuwe jaar gewoon knal PLEZANT was en dat is geleden van toen ik nog vierde met mijn ouders, hun vrienden en diens koters.

Eenmaal de ouderlijke nieuwjaarspartijtjes ontgroeid waren er de oud-nieuw ervaringen met mijn toenmalige vriendje, toen we ‘rebels,rebels’ gewoon thuisbleven (wat is het fijn om 15 te zijn). Er waren de in-de-kou-staan marathons voor cafés om toch maar zeker iedereen die ik kende een dikke bees op zijn snoet te kunnen geven. Er waren de feestjes in de dorpsfeestzalen die niet eens mijn eigen dorp waren.

 Altijd liep er ook wel iets mis. Drama met jongens. Mafkezen in bloot bovenlijf met schrammen all around. Straalbezopen chauffeurs. Door de jaren heb ik gewoon aanvaard dat nieuwjaar “niet mijn ding” is, eerder iets waar ik weeral doormoet om aan een volgende 365 (of 366) dagen te beginnen. En dan komt er een nieuwjaar waar je niets van verwacht en dat gewoon vlekkeloos verloopt. Geen drama, geen vriendjes, gewoon vrienden.

Als het echt waar is dat het jaar verloopt zoals het begonnen is, heb ik niets te vrezen. Laat maar komen.