Waarom mannen liegen en vrouwen altijd schoenen kopen

Het voorbije, laat ons zeggen, half jaar, was het weer zo ver. Relaties werden beëindigd, flirts sprongen af, verliefdheden werden een halt toegeroepen. De wereld bleef gewoon draaien maar die van mijn vriendenkring werd eens duchtig door elkaar geschud. De Dingen Des Levens. Een te relativeren minidrama waar iedereen wel van weet dat het weer in orde komt. Of het nu in de nabije of verre toekomst is. Wij vrouwen hebben dan zo onze ritueeltjes. Vriendinnen luisteren, ik luister, vriendinnen praten, ik praat, we eten ijs, chocola en chips. We gaan dansen tot de ochtend komt en hopen bij tijd om een maand of twee verder te slapen, tot er weer een mooiere dag is om te ontwaken. We komen er weer helemaal “sterker” uit en gaan verder met ons leven en wanneer we dan die *****zak nog eens tegenkomen op een zat feestje gaan we vriendelijk goeiedag zeggen (we moeten tonen dat hij ons niet heeft kunnen kraken), om daarna in het warme gezelschap van een vrouwelijk iemand, of een homo, in huilen uit te barsten. Mja, meisjes.

Het andere geslacht lijkt in deze scenario’s niet thuis te horen. Zij passen de logica van de “man” toe, en met “man” bedoel ik overjaarse puber. Jammer genoeg is de ”man” niet zo makkelijk te spotten. Hij draagt geen insignes, heeft geen specifieke uiterlijke kenmerken. Zijn innerlijke kenmerken komen overigens maar al te vaak naar boven wanneer de zaak reeds hopeloos verloren is. We spreken hier vaak over maanden of jaren. Wat “mannen” niet snappen, is dat vrouwen best wel fan zijn van eerlijkheid. Dit is het punt waar het vaak scheef loopt.

In deze verlichte, moderne tijden is het helemaal niet meer NODIG om ons iets wijs te maken om te “krijgen wat je wilt”. In de juiste setting, onder de juiste omstandigheden, hoeft hij helemaal niet de prins op het witte paard uit te hangen.
Lopen “mannen” dan nog een tiental decennia achter? Of zijn ze gewoon en masse mythomaan?

Neen, neen, “mannen” zijn bang om ons te kwetsen… ha! Ik denk dat laf het woord is dat we zoeken. Ze zijn laf tegenover ons, maar eigenlijk vooral tegenover zichzelf. 
Bedriegen, liegen, weglopen, proberen niet meer om te kijken, als hun geweten het toelaat.
De “man” steekt de schuld op een ander. Op haar. Daar is hij niet bang voor. Zij is meestal nog de eerste die het gelooft.
Als ze geen controlerende bitch was, was ze wel te laks, meestal was ze allebei. Wat het beste past.
Dat is het dan ook weer: deze “mannen” zijn vaak slechte leugenaars en vallen vroeg of laat toch door de mand. Hard. Face down, recht op hun bakkes.

Misschien, als ze lang genoeg blijven liggen, worden ze ooit een echte man.
Een echte man heeft door dat je anderen niet aandoet wat je zelf niet wil meemaken.
‘t Is pas dan dat ze mogen komen kloppen. Daarvoor blijft mijn deur gesloten.