Omdat het niet altijd veel moet zijn…

…mag het ook soms eens wat minder zijn.

Maar dat is dan ook enkel en alleen omdat de tijd tegenwoordig spreekwoordelijk vliegt. En ik fladder erachter.

Hoofd boven water

Een beetje verdrinkend in de miserie die liefde heet en andere zaken sta ik plotsklaps weer met beide voetjes op de grond. Mijn nieuwe kot raakt stilaan georganiseerd, mijn studieprogramma gekozen en ik krijg stilaan mijn focus terug. Het werd wel eens tijd. Het besef dat het niet mijn beste dagen zijn geeft me altijd een traag gevoel. Alsof ik niets meer kan, of erger, niets meer wil doen. Een dag lijkt dan zo veel langer maar toch te kort om bepaalde zaken gedaan te krijgen. Inspiratie lijkt even zo ver weg. Nu is hij “ver” weg, en misschien maar best. Maar toch ook weer een beetje jammer.

Jump!

Daar staat ge dan. Een beetje onwennig, een beetje angstig. Met het gevoel dat er grootse dingen gaan gebeuren in dat kleine leventje van u. Nieuwe horizonten.

‘t Is algemeen geweten dat een mens soms wel eens nieuwe uitdagingen nodig heeft. Soms komen die zomaar uit de lucht gevallen, en soms kijkt ge der al jaren naar uit. In dat tweede geval is het heel irrëeel om dan opeens dààr te staan, waar al jaren naar uitgekeken wordt. Ge voelt u plots heel onzeker, gaat dat wel lukken? Ge voelt u onwennig, want het is nu wel de moment om het te doen, en het waar te maken.

Ik weet niet of dat dan ook algemeen geweten is, maar bij mij duiden zo’n dingen ook meestal een nieuwe periode in mijn leven aan. Zo vallen de laatste 3 jaren in mijn hoofd onder categoriën, die dan meestal genoemd zijn naar het desbetreffende project. En dus sta ik daar nu, op mijn eigen persoonlijk scharnierpunt, en het is de eerste keer dat ik het zo duidelijk weet, dat het een scharnierpunt is.

Dus nu kan ik alleen nog springen, in het onbekende. Ogen wijd open, verstand op nul, en…

twee varkentjes?

Nederland is weer twee bekende bimbo’s rijker, hoera! Het nieuwste fenomeen op Vara is 2babes. Deze twee levende barbiepoppen hebben een nachtelijke liveshow op een homeshopping-zender: home-shopping met in dit geval zichzelf als product, that is.

Domme Geblondeerde Typische uitspraken zijn troef, en de dames spreken elkaar consequent aan met Babe… Een belediging voor dat lieve varkentje…

WCS of BCS?

Tis dat je achteraf alles van tevoren weet. Maar ik zou het graag nu al weten. Kwestie van degelijk voorbereid te zijn, nietwaar.

De dag des oordeels zouden ze vandaag noemen in meer Bijbelse tijden. Gewoon afwachten, misschien nog een pleidooi voor jezelf houden, maar dan het verdict van de jury aanhoren. En hopen.

In mijn hoofd zitten namelijk twee opties. Het W.C.S. en het B.C.S. , zo u wilt. En dan bedoel ik dat zoals in Case Scenario’s. In het geval van het Worst Case Scenario is ignorance natuurlijk bliss, want het kan nog steeds anders. Bij het Best Case Scenario daarentegen is het jammer genoeg voorlopig enkel een scenario… En dan kan een mens zich nog gaan afvragen of er misschien iets over het hoofd gezien wordt… Een Other Case Scenario?

En daarna zal ik denken: ‘ziet ge, ik wist het…’ en zullen alle voortekenen duidelijk zijn… Maar ja.

Tis dat je achteraf alles van tevoren weet.

Still counting…

Wachten. Wie heeft dat nu weer uitgevonden? Opgegroeid in een tijd waar alles instant is, van informatie tot eten, durft een hedendaagse twintiger al wel eens mentaal te flippen als alles niet stante pede gebeurt. En toch denk ik niet dat mensen mij kunnen verwijten dat ik geen geduld heb. Maar er zijn grenzen…

Uw vriend?

Dit geheel terzijde heeft het tegenwoordig niet zo met de arm der wet. Na een kleine nachtelijke aanvaring en de legendarische woorden “volgende keer dat ge ons roept, juffrouwke, kan het maar beter écht erg zijn” luidt mijn interne nota: ‘indien zelf niet in gevaar, en geen rondspattende ingewanden: politie zeker niet waarschuwen bij schermutseling.’ dat is dan ook weer duidelijk, nietwaar.

En kijk, blijkbaar kan het ook bij de Mechelse politie wel eens de tijd van de maand zijn. De zin ‘De politie oordeelde dat de muziek op Ronny’s gsm te luid stond‘ hoort vanaf nu dus blijkbaar niet enkel meer thuis in The best of Schildestrand.

Poor poor Ronny…

Onweer

Soms meen ik dat ik weet wat ik wil. En dan komt hij weer even langs. In mijn gedachten dan. Dan denk ik dat ik zijn auto zie, of zie ik de film staan die ik hem cadeau gaf voor zijn verjaardag, of zie ik zijn beste vriend. Maar hem zie ik niet. Want hij is bezig met zijn wie hij is. En als hij toch weer eens mijn pad kruist, schudt hij alles door elkaar, lacht eens lief en gaat daarna weer weg.

Ik zit ik in het park, met de nazomerzon op mijn snoet en een geweldig exemplaar van het andere geslacht. Ik voel me  intens gelukkig wanneer ik in de warme ogen naast me kijk. Af en toe rommelt er nog iets in mijn hoofd. Angst dat hij weer terugkomt, beslist om even in mijn mijn nabijheid te zijn wie hij is en dan weer weg te gaan. Dit keer denk ik echter, dat dat niet meer is wat ik wil .

En dan wordt alles anders, al was het maar voor even.

Voices…

Ik geef het toe, mijn interne stemmetjes riepen begin deze week ‘Hoera! Hoera!’. Doen ze dat wel vaker, vraagt u zich misschien af, en moet ik daar misschien toch eens hulp voor zoeken? Wel, ik kan u geruststellen: de afwijking kan geloof ik wel verantwoord worden door mijn studiekeuze.

U moet namelijk weten dat de stemmetjes het hadden over het nieuwe televisieseizoen. Na zo’n drie televisie-loze maanden boodt het schermpje van den digitaalen televies weer eens vers bloed. Want ja, zo ben ik dan ook weer, ervoor thuisblijven is ook te veel gevraagd.

Elk jaar roepen mijn interne stemmetjes zo’n week later ook alweer van ‘Bwaaaah!’. Want als we dan eerlijk zijn, was het nu ook weer niet zo’ne vette. Het nieuwe seizoen 16+ irriteert mij al na zo’n 2 minuten, en dat is dan inclusief generiek. De Grote Oversteek werd aangekondigd als een groots sociaal experiment, en mijn sociaal wetenschappelijke oortjes gingen gloeien, maar de uitvoering is toch maar slappe pap. De universitaire brainwash werkt, want ik riep spontaan: “jongens! één week is toch bijlange niet genoeg? en daar lopen wel nog vrouwen rond! en wie heeft die steekproef genomen?” Ik ken profs die trots op mij zouden zijn. Eventjes toch.

Maar toch, niet allemaal kommer en kwel. Eén gaat het tegenwoordig opvallend veel bij de noorderburen zoeken. Evelien mag dan wel weer eens een reekske zijn over het leven van een gewone vrouw, deze keer wordt tenminste begonnen bij een vrouw mét minnaar en zonder carrière, in plaats van omgekeerd. En Kim Van Kooten doet dat niet slecht. Van Speijk is dan weer het gemiddelde Witse, maar how! Er wordt wel geïntegreerd, en dat is hip! Verder kan The Block mij wel weer boeien, ondanks über-kwal Hans Otten.

Pluim van de week gaat echter naar De Provincieshow. Peter Van De Veire steekt die pluim ongetwijfeld in zijn gat, maar dat is uiteindelijk zijn goed recht. Ik had een soort verijdelde Idool meets Eurosong verwacht, maar neen: I liked it. 5 provincies, 5 duels, 5 thema’s. 2×5 jonge leeuwen mogen hun ding doen, en Vlaams Brabant wint. En dan gaat het in mijn hoofd: ‘Hoera! Platform voor nieuw talent!’.

Misschien toch eens iets aan laten doen, aan die stemmetjes…

Neuze neuze

Er was een tijd dat het concept ‘jongens en meisjes’ niet verder hoefde te gaan dan neuze neuze op de speelplaats. Affectie werd getoond in de vorm van keurig uitgesneden hartjes in Play-Doh, en je zei wat je dacht. “Zullen we trouwen?” was een doodsimpele vraag, en er werd ook gewoon meteen een ceremonie opgezet. Was mevrouw de volgende dag toch niet meer zo content met meneer: geen probleem, dan spelen we toch gewoon tikkertje?

Er was dan natuurlijk ook een tijd dat het concept ‘jongens en meisjes’ eerder ‘jongens’ versus ‘meisjes’ was. Schoolfuiven met een groot gapend gat tussen de twee kanten, en stijve armen na een poging tot slow met zo veel mogelijk afstand tussenin. Maar je zei wat je dacht: “Eih, dat is wel een jongen hé!”. En mevrouw was gewoon niet eens geïnteresseerd in meneer.

Dus nu, in deze tijden vraag ik mij af of dat niet allemaal makkelijker was. Als ik u genen toffe vind, of ik dan niet gewoon “Eih!” mag roepen, dan is dat ook meteen duidelijk.

En als ik u wél nen toffe vind, en gij mij, of we dan niet gewoon van neuze neuze doen…